هوای خنک استغنا

344. باران

baan3117 — Thu, 03 Dec 2009 18:35:18 GMT

روزهایی هست برای شنیدن ِ صدای تو؛ باران.

و من روزشمار دیدن چشمان روشن تو را سالهاست که در قلبم پنهان کردهام. این روزها تنهاییم آنقدر بزرگ شده است که مردگان به زیارت خوابهای نرفتهام میآیند. بیبی صبور ِمن شنیدن نگاهِ تو را بیشتر از همه زندهگان آرزو دارم، و این خاصیت انسان بودن است. این روزها باران بهانه دلتنگیهایی میشود که یاد گرفتهایم در غربت سکوت کنیم. و برای بارش بیشتر فردا ها اشک به آسمان پیشکش کنیم. این روزها دلتنگی چشمان توست که مرا به این بارش ممتد میرساند. کاش میدانستیم!؟

پینوشت: فایل صوتی را از -اینجا- بشنوید.

343. یکشنبه

baan3117 — Mon, 30 Nov 2009 13:55:18 GMT

خدایانم را به کلیسا میخوانم
امروز هم میتواند " یکشنبه " باشد

با بارانی که می بارد

یک به یک مقابلشان مینشنیم
این خدای من است، او که روح مرا از نو آفرید
کشیش اخم میکند
خدای خدایم لبخند میزند
ما به بازی “ ماه و نگاه “ سکوت میکنیم
نگاه میگرید، ماه میبارد
تولد شکل میگیرد
صلیب میدرخشد
مسیح جام مینوشد
…..

موسیقی آرام سکوت را میشکند
هیچ کدام پلک نمیزنیم
اشک مضراب داراییمان میشود
" یک فنجان ماه، لطفا !... "

…

1 دی 1386

342. و دقيانوسي كه منم

baan3117 — Wed, 18 Nov 2009 19:31:18 GMT

دلم، برخاستني به ناگاه مي خواهد و گريختني گرامي از سرِ فرياد. دلم غاري مي خواهد و خوابي سيصد ساله و ياراني جوانمرد. مي خواهم چشم بر هم بگذارم و ندانم كه آفتاب كي برمي آيد و كي فرو مي شود..

و ندانم كه كدامين قرن از پي كدام قرن مي گذرد.
و كاش چشم كه باز مي كردم، دقيانوسي ديگر نبود و سكه ها از رونق افتاده بود.
من آدمي هزار ساله ام كه هزاران بار گريخته ام، به هزاران غار پناه برده ام و هزاران بار به خواب رفته ام. اما هر جا كه رفته ام،‌ دقيانوسي نيز با من آمده است.من خوابيده ام و او بيدار مانده است. ديگر اما گريختن و غار و خواب سيصد ساله به كار من نمي آيد. من كجا بگريزم از دقيانوسي كه در پيراهن من نَفَس مي كشد و با چشم هاي من به نظاره مي‌نشيند و چه بگويم از او كه نه بر تخت خود كه بر قلب من تكيه زده است و آن سواران كه از پي من مي آيند، نه در راهها كه در رگهاي من مي دوند.
چه بگويم كه گريختن از اين دقيانوس، گريختن از من است و شورش بر او، شوريدن بر خودم.
نه، اي خداي خواب‌هاي معرفت و غارهاي تنهايي، من ديگر به غار نخواهم رفت و ديگر به خواب. كه اين دقيانوس كه منم با هيچ خوابي به بيداري نخواهد رسيد.
فردا، فردا مصاف من است و دقيانوسم. بي زره و بي شمشير و بي كلاه، تن به تن و رويارو؛ زيرا كه زندگي نبرد آدمي است و دقيانوس خود.

عرفان نظر آهاری

341. 8/8/88

baan3117 — Fri, 30 Oct 2009 19:38:18 GMT

پرم از سکوت

زیبا معنایم کن...

بهانههای شادیمان بیشمار

همین که تو هستی،

ما هستیم،

میشود یک عمر سرشار بود.

اما خوب میدانی که تقدس هر آنچه باید باشد و نیست،

این روزها چه کمرنگ شده است.

باران این حوالی چه ممتد میبارد.

ساعت تحویل سال

آن اشکها

گواه این آرامش بیشوق است...

مگر باز روزی در حرمش

آن بانوی مهر را باز یابیم....

340. باید گذشت

baan3117 — Wed, 21 Oct 2009 21:20:18 GMT

باید از رود گذشت

باید از رود

-اگر چند گل آلود- گذشت

بال افشانی آن جفت کبوتر را

در افق میبینی،

که چنان بالابال، دشتها را با ابر، آشتی دادند؟

راستی آیا، میتوان رفت و نماند؟

راستی آیا،

میتوان شعری در مدح شقایقها خواند؟

استاد شفیعی کدکنی

عزیزدلم نامه قشنگات به دستم رسید. میدانم که نوشتن برایت راحت نیست، از این روست که لغت به لغت نامهات را دوست دارم و کلماتات را در افق خط زیبایت بارها دنبال کردم. دفعه قبل که برات نوشته بودم دست دلم لرزیده بود، ترسیده بودم که مبادا حادثهای همه مارا پریشان کند، و گویا به مانند معصومیت رویاهای کودکیام دلم گواه این را داده بود. حالا در جواب نامهات آنقدر فکر کردهام که مژههایم نم پاییزی را گرفته است که تو از نزدیک لمساش میکنی و من از دور سوزش را میلرزم. آنقدر که خوابهای پریشان دستانم را سخت در هم میفشارد و دم صبح به تمنای رحمت بخشایشگراش از خواب برمیخیزم تا شاید مناجات غریبی تنهامانده را بشنود و ساعتها قبل از روشنشدن صبح تو رایحه صبوری را به هوای تو ببخشد.

عزیز دل کاش نرفته بودم. کاش با همه سختیهای که میدانی، میماندم و از ماندنیهایمان محافظت میکردم. شاید اگر نرفته بودم امروز در قاب عکس یادگاریمان لبخند معنای شادتری داشت و از نگاه آنهای که دوستشان داریم نمیگریختیم.

مهربانم، ازخدا میخواهم چون همیشه متانت و صبرات سرآمد همه ما باشد و تلاشات پایدار. تا خودت با نگاه بزرگات راه را از بیراه بشناسی و پایههای محکمی را برای فردهای خوبات پیریزی کنی. این را بدان که همیشه "سیسی" هست که با همه شیطنتهایش تو را دوست دارد و برای شاددلیات از هیچ تلاشی دریغ نمیکند.

همه را دوست داشته باش و مهر بورز حتی او را که تو را میرنجاند، چرا که طبیعت آینه رفتار ماست. نگران بیقراریهای من نباش. شاید باید بیشتر تنهایی را با فکر بیامیزم تا حکمت هر آنچه سخت به نام زندگی رقم میخورد را بدانم. من نیز خوب میدانم که روزی باهم به دلتنگیهایمان خواهیم خندید.

آرزومند آرزوهای زیبایت

مریم

339. مهرانه

baan3117 — Fri, 25 Sep 2009 14:17:10 GMT

می بینی دوست من
حالا فصل هایمان هم ازهم فاصله گرفتهاند
من زمستان را گذراندم و قدم در بهار میگذارم
و تو ترانه مهرانه پاییز سر مینهی.
این روزها دلم خیلی بهانهگیر شده است
چشمانی سبز که همه رنگها را داشت
یا نجابتی که گره در ریشههایم زده بود.
هرچه بود،
هرچه هست،
این دلتنگی باید از هوای تو به دلم رسیده باشد.
دل ِ صداقت این روزها ابریست.
راستی نامهای دادم به باد
نام تو برسربرگ آن بود
امروز سومین روز پاییز توست
پاسخ سلام ِ بی وفاییهایم را نمیدهی؟

338. دختر شرقی

baan3117 — Mon, 14 Sep 2009 17:58:18 GMT

دنیا آنقدر بزرگ هم نیست دختر شرقی

وقتی کوچههای “بن” را ترانه غربی میخواندیم

و به یاد بازهای کودکیمان قهقه سر میدادیم.

حالا آنقدر بزرگ شدهای که بدانی رهایی ناشدنی است

و همیشه دمی برای دلنگرانیهای مضحک دخترانهمان وجود دارد.

چقدر آن سایه بلند بر دیوار دلت خودنمایی میکند

بیآنکه بیاندیشیم کسی هست در جایی دور که به یادمان بارانی میشود

و آهنگ دلاش زنگ گوش من و تو میشود.

راستی باد قاصدک صادقی بود

همین امروز در قطار یک فوج مهاجر را دیدم

آمده بودند که بگویند هجرت همراه میخواهد؛

ای کاش همدلهایمان، عادت ِ کسل کنندهای نشوند.

شاید شکلاتهای تلخ - نه سرد- اروپایی مذاقمان را شیرین کنند اما

طعم نگاهی که شیطنت کودکانه نام گرفت را چگونه بهانه نکنیم.

امروز "کلن" را با مرور خندههای تو قدم زدم

و برای عوض کردن طعم گس مذاقات ساعتی را پشت در کارخانه شکلات گذراندم

شاید باید میدانستم که رفتن یک عزیز با این چیزها شیرین نمیشود.

دوستی قدیمی در خانهاش نوشته بود: " نه تو می مانی، نه من.... و به کوتاهی آن لحظهی شادی که گذشت..."

میبینی رهایی هنوز هم ناشدنی است،

به حتم باید جایی طبیعت رسم شیدایی خود را به سرانجام برساند.

هرچند میدانم پیوستن، همه رسیدن نیست!

337. باران

baan3117 — Wed, 19 Aug 2009 18:13:18 GMT

بهارم گریه نکن، میدانم زمستان متفاوتی را پشتسر گذاشتی، اما آمدنت که تاخیر نمیکند. میآیی و باهم هفت نشان ِ سکوت را در سفره دستدوز مادر میچینیم، شعرهایش را از بر میخوانیم و برای صبرش مکث میکنیم. یاد آن نامه دو کودک ِ معصوم در سفر سالهای دور میافتم؛ بند آخرش پسرک نوشته بود: " در دلم بود که آدم بشوم، اما نشدم". یادم هست هردومان خندیدم. نمیدانم از خنده زیاد اشک در چشمانمان آمد و یا چون ساده گریستیم، خندیدم. این روزها تقویمهای کهنه پر از پند شدهاند. کافی است دمهای ظهر که میشود و خانه را آفتاب به خواب میبرد، بشینی دم حوضچه خیال. آنوقت او هی قصه میگوید و تو هی میخندی. میخندی که پوست انداختهای. میخندی که با لجبازی هم که شده مدادرنگیهایت را فقط خودت در مخمصه کودکی و خیال به دریا زدی تا جوهر زندگیات را آنطور که قد احساست میرسید، ترسیم کنی. و حال سیساله خواهی شد، بر بام اندیشههای کودکیات. عصر که میشود هی جارو بزن ایوان دلت را، برای پیشواز مهمانانی که تو را در نقابهای بلوغات تصور میکنی که دوست دارند.

"دوست داشتن"! دلت ورق میخورد. سکانسهای زن چهل ساله، نه پنجاه ساله، شاید هم بیشتر که میکوشید تو را بی بذر عشق برویاند تا تکرار سرنوشت او نشوی. و تو چه کودکوار فکر میکردی میدانی که این راه را هیچ کناره نیست. حالا در دم روزهای سپید، روزهایت نه که موهایت سفید میزند. و فکر میکنی که آبی آسمان اگر همه جا یکرنگ نشد، لاجوردی لاجرم به تنات میآید.

بهارم شکایه نکن که خطهایت را اینروزها کمتر میخوانم. آخر با جوهر اشک که بنویسی شفافتر از فهم من میشود. چقدر غربت به چشمایت میآید. پیشترها شنیده بودیم که "در غربت سخنها عاشقانه است". نمیدانستیم سهراب هم در غربت بود که چینی تنهایش را سرود.

می ایستی درست در چهار چوب در، و از سیاست میگویی. از این که اینروزها خانهمان هم نقش بیهویت خصم است. چشممانم به باران این هوای سرد هم عادت میکند اگر خاکام غرورم را فراموش کند. از سه رنگ پرچم، نام حسین اش را فریاد میکنیم، سفیدیش را به روی آنان میبخشیم و سرخیاش را در خون برادرانمان میبینیم. پنجاه روز بیشتر است که از "ساحل سلامت" ام دورم. دلم برای خواندن دستنوشتههایش روزشماری میکند. جای میخوانم که از " تبار سپیدهاست". برای آزادیش دعا کنیم.

336. راه

baan3117 — Tue, 11 Aug 2009 00:27:18 GMT

تو پناه منی

وقتی راهها

با همه وسعتشان

تنگ میشود.

دعای عرفه

335. آینده

baan3117 — Wed, 22 Jul 2009 20:32:18 GMT

آینده میآید

نکند همین فردا صبح زود بیاید!

نمیشود آمدنش را

به تآخیر انداخت؟

چه خوب میشد

اگر میتوانستم

در همین امروز و همینجا بمانم

آن هم فقط با تو!

« پاول ما آر»