کاروان به راه افتاده است

دریغا

   دریغا

من در خویش جا مانده ام

هوای رفتن دارد این دل ،جایی که نه من باشد و نه دلی و نه تویی،  دورترین نقطه امن خیال  که نه یادت باشد و نه یادم باشد و نه یادش باشد .جایی که هیچ نخواهم  ،  هیچ نگویم  ... معبودم ، انیس ام ، مهمان پذیرم ... از هوا ها پر گشته ام در هوای تو رام گشته ام،حرم امن تو را خواهم...به آهی که دریغش کردم .به سنگی که نصیب اش کردم.به جویی که زمزم اش کردم.مرا به خویش بخوان ،به آن  خلاء نیاز و ناز و راز و راز...به آنجایی که خودخواهی ام عاشقم نکرده باشد ودریای بی کران تو راهیم کرده باشد.به آنجایی که تو را برای دیگری نخوانم و نخواهم و نرانم...معبودم ، معبودم ...غربی ترین ابهام پرستش در جانم هنوز سرگردان غربت اوست ...

هله  یار می آید

هله یار ما با یار می آید

هله یار ما با یاد ما می آید