برای شنیدن واژه های که هیچ گاه به زبان نمی آیند ، در فاصله بین دو هجای عین تا قاف شب سکوت من جاری است و گویا این سفر است که میزان دلدادگی به آسمان و تمام وسعت لاجوردی غروب را به رنگ غرور بر پهنه بی کران دریا ی همین حوالی جنون می گستراند . چندمین موج است یا چندمین شب دریایی که دل را به بی قراری همیشه اش سپردم و دستانم را به اجابت دانه به دانه شن های ساحلی به درگاهش بردم که این دل رسم مستی بیاموزد و مرا و تورا در مسیری بی ابهام آب و آینه به دست نسیم خیال نه ، واقعی تر از جنون برساند . 
 آسمان اینجا در مکث رعد و ریزش باران مانده است ، گویا برق چشمان تو را می خواهد تا رنگین کمان را بهانه هفت رنگ تمام آسمان خود و نگاه منتظر مسافران دریایی خویش سازد . می خواستم گرمای شوق ات در تب ماندگار لحظه هایم طراوت تابستان مان باشد ، گویا شروع این شرجی متروک هر روز بیشتر می خواندم بر صبری که تا رسیدن به شروع فصل لازم است .
   من چشمانم را به بازی سنگ های رنگی ساحل سپرده ام در تلاقی موج های بلند تقدیر ، و در پی گم شدنی آنی تمام بود و نبودم را خیس خیال به دار باید ها و نباید ها می یابم . چشمان بهاریت را به خاطر می آورم وقتی ضریح جمعه های انتظارش را می بوسی و همه را در نظر داری جز چشمان خودت را که در انتهای شوق سفر و مکث در هم می آمیزند و ترانه های را که من با زمزم تو زندگی می کنم . راست می گویی هوای اینجا هوای بی دلی است ، خنکای استغنا و امواج مسکوت و ترانه های بی نیازی . آخر می دانی همه ام یکی شود و آن یکی بی نیازیم ز غیر ،خود ابتدای استغنا است و دلیل شب های آرام. بگذار نم خاطرات ات را اشک دیدگان مجنون کنم و نام لیلی را در دیوان دل حک کنم .  هنوز  آسمان اینجا گرفته یک شب بارانی است و ماه که از روز اول  همسفر عبورم بود و حال به نیمه خود هلال اش را پشت سر گذاشته است . می دانم واژه های عریان را نباید به سلاخی روح فرستاد ، اما این شب ، این شرجی از من تا غیبت تو ، این دریای آرام ، این امواج تسلیم سنگ ، این شن های روشن  ، همراهی شانه های تو را می خواهند در دم دمی که به طلوع مانده است .تا به زلال اذان صبح چند قدم باقی است ،یک قدم از من تا سر آمد چهار چوب آزمون خویش و یک قدم تا  سکوت سخت تو  ....