"هنگامی که نیستی،

صندلی خالی­ات را لمس می­کنم

و اشیائی را که از تو سخن می­گویند

هنگامی که نیستی نگاهت را در ذهنم جستجو می­کنم

به صدایت در درون خود گوش می­دهم

و نشانه­های عشق را دوباره کشف می­کنم

هنگامی که نیستی

خود را فقیر می­بینم، رنگ­ها کمرنگ می­شوند

همه چیز در انتظار غرق می­شود

و ساعت­ها از تپیدن باز می­مانند

هنگامی که نیستی، هشیاری را تقویت می­کنم

برای شناختنِ بخت یاری عظمت عشق

و زندگی مشترک!

مارگوت بیکل"

 این خطوط مبهم و جاری، مرا به نامه­های نیمایی­ات می­برد، حالا که آمدی تا تمام واژه­های شعرمان را زندگی کنیم، دلم تاب نمی­آورد، باز بی­قرار چشمهایت سجده­های بی­امان را صبح می­کند و سحرگاه در قامت بلندات باران شدن را نفس می­کشد. تو بیدار می­شوی و بر تب خواب من می­خندی! نمی­دانی این باران در هوای هفت­رنگ آسمان توست که می­بارد و آرام ِ دیوانگی لحظه­هایش را از سبزینه­ی چشمان تو طلب می­کند.

 تو می­آیی و از ماندن چیزی نمی­گویی و من در نفس­هایت دلتنگ شب­های سفر می­شوم. گام­هایی که بی ما طی می­شود و قرار است آرام­مان باشد. واژه­هایی که مبهوت ما بودند، سکوت می­شوند تا مبادا ریشه­ی ایمان­مان بلرزد. ایمان به داشته­هایمان که ما را در آینه­های رنگی غیر، زیبا تصویر می­کنند و برای جاودانگی­مان، ما را به پاکی پنجره نگاه­مان دعوت می­کند.

دلتنگ لحظه­های بی­هویت سال­های صبوریمان می­شوم و داشته­هایمان را در ایوان دل مرور می­کنم. خانه دل تکانی داشته­ها باور داری که سخت است؟ روزه­ی سکوت یا صبر یا نمی­دانم تلاش برای بهترین ماندن، لختی لحظه­هایم می­شود. به ساعت تحویل سال می­رسم، لرزش شانه­هایم را به یاد می­آورم که آرامش به وسعت همه را می­خواست و تک­نوازی آهنگ بی­دل این نگاه را، که به تعبیر شما هوای خنک­اش را گم کرده­ است.

مرور می­شود، مرور می­کنم ....

خودت را، بالا بلند، تماشا کن. "

  به یاد می­آوری که کهنگی را دوست می­داشتیم. هرچه قدیمی­تر، جام گواراتر. اما این قلم ملال­آور شده است. نگو که تراش این قلم ساخته ذهن من است، سائیدگی سرنوشت در تقابل با واقعیت رویاهایمان او را این­گونه سخت کرده­است. آن­قدر که بهار هم جایش را به زمستان ندیده داده است. این بارش پیاپی باید پیام­آور سال متفاوتی باشد و من نمی­دانم به معجزه منحنی لبخندهایمان هنوز ایمان داری یا نه! اما من که طروات از همین آرام ِ عمیق می­گیرم. حتی وقتی ریزش ابر حائل نگاه­مان می­شود.

 آی دل! باز به بیراهه رفتی! مگر قرار نبود از بی­قراری وصال چیزی نگوی! از یک دنیا خوبی که طاقت کوچک­ترین مکث­هایش را نداری. زیبا بنویس رشته افکار گسسته من. دختری که این بهار را به بهای سال­های متوالی سکوت زندگی کرده است، حال نیز در باران­اش تعبیر دلدادگی می­کند. آری، دلتنگی جرم شاعر است. نیستم شاعره اما بگذار مجرم در هوای باتو بودن باشم.