نمی­دونی چقدر لذت­بخش است "کرگدنی" رو که یک­سال و سه­ماه انتظارش رو می­کشیدی رو بگیری دستت و با تمانینه و دقت کلمه به کلمه­اش رو هجی کنی و نخوای حتی به خط بعدی برسی. خوشحال باشی که داری خط به خط یک ” دوست" رو می­خونی یا بهت هجرت­اش چشمات رو نم­دار کنه و دلت رو بلرزونه!  سوز زمستون رو بهونه کنی برای جاری شدن بارونی که از صبح بی­بهانه داره می­باره و نمی­دونی چرا سعی می­کنی نشون بدی که تو همه سال­های دوستی و راستی­ آنقدر آب­دیده شدی، آنقدر رهگذرها مانوس­ات شدن که تو پیک صمیمت­ آهنگ سفر کنن و تو بمونی با سکوت و خلاء بعد از بلند شدن هواپیما. نمی­دونی از تنهایی خودت بق می­کنی یا از روزهای که می­تونستی شریک لحظه­های هم باشید و نخواهید بود. دلتنگ سلام­های گه­گاهی و رفاقت­های کم و بزرگ که کمتر برات پیش آمده. بشینی کنارش تو صحن یه امامزاده و زل بزنی به آسمون بلوریش. همون آن چشمات رو برگردونی تو شیطنت چشماش و بزنی زیر خنده. آنقدر بگی و بخندی که پیرهای امامزاده نگاهشون سنگین بشه ... راستی امروز همش نگران دسته­گلی بودم که قرار بود باهم ببریم و فرصت نشد.  

"خانم مسافر

      رسیدی ایستگاه بعدی....! "

آره خاتونم! این­­بار تو رسیدی ایستگاه بعدی. سه سال کم بود برای همه شیطنت­های این دنیای شلوغی که سعی کردیم و نخواستیم درگیرش باشیم، آنقدر که "مهر" مون رو فراموش کنیم. به قول خاتون قصه­گو زمان گذشت تا نرگسی، خاتون شه و مریمی، گلی! زمان گذشت تا یاد گرفتیم پله­های پیش رومون رو زندگی کنیم، استپ بای استپ! و هول رسیدن پیش از چشیدن همه مزه­های باغ­مون رو نداشته باشیم. می­تونی بشماری چند بار خیابان شریعتی رو باهم، با چند تا حس متفاوت طی کردیم!؟ چندین بار پشت تلفن به ناهمواری­های طبیعی زندگی­مون قه قهه زدیم و حتی یک کلمه درست حرف نزدیم!؟ چند بار موقع خداحافظی سلام کردیم و موقع سلام بلند بلند خندیدم؟! آره خاتون! من گلی بودم که تا قدم­هات نزدیک می­شد به قول خودت موهای طلایم رو می­دادم تو روسریم تا اونایی که به یک­رنگی ما شک داشتن بهانه نداشته باشن!؟ شده راز، این همه هم­رنگی! یادته تا صبح می­خندیدم و رویا می­بافتیم که من فرداش عروس می­شدم! یادته از توی آزمایشگاه چت می­کردی و داستان تزت رو به ورروجکانه­ترین شکل ممکن می­خندیدم! تو اولین نفری نبودی که با تو بیشترین لحظه­ها رو خندیدم! قبل از تو پردیس آخر پرواز و خنده­ام بود. که اون هم هفت سالی هست که رفته! قبول داری اونایی که درد بزرگ­تری دارن، خوش­رو تر و خنده­رو تر هستند!؟ قبول داری که درد لازمه زندگی در مسیر کماله!؟ آی گفتم پردیس! تصور کن هفت سال دیگه رو!!!! تو هم شدی تصویری که فقط تو اورکات و فیس­بوک با دیدن­ات لذت خاطرات ات میشه یه لبخند گوشه لبم! نه عزیزم دور نیست، از دل برود هر آنکه..... باشه ! بقیه­اش نمی­گم که مشت تو چشمام خالی کنی و پشت پلکم بارونی بشه! مهم­تر شاید همین مسیری بود که باهم آمدیم! آنقدر که عابرها به همراهی ما رشک می­بردن! آنقدر که ..... بگذریم!

بزاز وقتی باز کنار ایستگاه هم رو می­بینیم روی "آقای نیپولینان" رو سفید کنیم و با شری تمام تو چشماش زل بزنیم و بزاریم "مسله کوله­پشتی کتاب طراحی الگوریتم"­اش رو هرجور که می­خواد برامون حساب کنه! آن­وقت مهم نیست تو کوله من چندتا مدرک و عنوان همسری و .... باشه و تو کوله تو چند تا مدرک و جهش بزرگ برای رسیدن به نقطه­ای که تصویرش رو از الان نمی­خوای پیش­بینی کنی، باشه. ولی بدون همین طور که جلو میری، همسفرهای رنگارنگ تو مسیرت قرار میگیرن! مهم اینه که همیشه ”خودت باشی"! البته این منافاتی نداره با اینکه تغییر و تحولی درت ایجاد نشه، اصلا اگه تغییر نکنی، پیشرفتی حاصل نشده! ولی همین که خودت حساب کاردل­ات دستت باشه کافیه که بهترین خودت باشی! حالا اگر همسفر به قول خودت آروغی تو مسیرت قرار گرفت، بدون که پله­ای که روش قرار گرفتی مقصد تو نیست و باید باز جلوتر بری! و این هم یادت باشه اون لحظه­ای که صدای قلب­ات رو شنیدی و خواستی مسیرجدیدت رو از اون پله جلو بری، بدون که بازهم خودت هستی و خودت! آره عزیزم، قشنگ برام نوشتی که دنیا بی­رحم است! فقط لازمه همون کاسه آبگوشت­خوری " صبرو تحمل" خنده دار و بی­معنی رو بریزی تو حلق خودت و خودت تا رو پای خودت بایستی و لذت عبور رو لمس کنی! آونوقته که حتی اگر همسفر آسمون هم شدی، ستاره دلت شاده که خودت بودی و بازهم خودت!

تا سلام بعدی، سلام!!

”خواستم بگويم...

اگر روزي از تمام "آن­ها"، آن دم و دستگاه­ها، خسته شدي دستانت را به من بده. بيا با هم بدويم...

اگر روزي خواستي خاتون را پيدا كني و عصباني شدي از اين سرگشتگي­ها و خالي­ها و خلاء­ها و خواستي جسد لعنتي­اش را دفن كني، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي عاشق شدي و تمام "آن­ها" را ناغافل در آن حس كردي و خواستي مغموم و پرخشم برگردي، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي ازدواج كردي و رنگ و بوي روزهايت به خاطر "آن­ها" كمرنگ شد و خواستي خسته شوي، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي ميوه وجودت با "آن­ها" تمام آرمان­هايت را كشت و نشست، نشكن و ننشين! بيا با هم بدويم ...

اگر حس كردي كه دنيا كوچك شده است و مجالي براي نفس كشيدن و حركت نيست، بيا تا نشان­ات بدهم تضادها را، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي قحطي مرهم و كليد و جواب آمد، دنياي مهر و ماه مهرباني او تمام نشده است، هنوز هم نان هست،‌ بيا با هم بدويم ...

اگر حس كردي تنهاي تنها شده­اي، من اينجايم. دستانت را به من بده، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي خواستي دستمال گردگيري­ات را بگيري دستت، بيندازش زمين، بيا با هم بدويم ...

اگر روزي خواستي سرما بخوري تا بويي را نشنوي،‌ آن جا نايست، سوز مي­آيد، بيا با هم بدويم ...

اما اگر روزي حس كردي كه حالت از تمام سلوك­هاي دنيا به هم مي­خورد و دوست داري نيش ات را براي همه جهان گرد­ها باز كني و بهشان بخندي، خواهش مي­كنم دستانم را رها كن ...

مي خواهم بغض­هايم را بيرون بريزم و با دستانم فوري پاك شان كنم ..."