باید می­شکست. نگاه رویایی آرزوهایم را می­گویم. باید می­شکست تا با واقعیت لحظه­هایم عجین شوم. نزدیکی­های صبح بود که از خانه بیرون زدیم. خیابان­های خلوت و باران­زده گرگ و میش مرا به پیش می­خواند. در خود مرور می­شدم. قرارهای شیرین گذشته، پیاده­روی­های طولانی، دلتنگی­های معصوم، تپش قلب در هربار سلام، گریز از هم­آغوشی. و حتی روزهایی که بی­تو این خیابان طویل را گز کردم تا در خود نیاز با تو بودن را سرکوب کنم. نسیم صبح مرا به هوای دوستان علاقه­ام می­برد. به روح خود خیانت می­کردم و چهره افسونگر دختری را می­دیدم که همیشه عاشق بود و از عشق می­گریخت. و جرعه­های شراب­گون و گس تقدیرش را چون خونی نجس از کالبد خویش بیرون می­کشید تا در ضعف بی­رگ جنون­اش عروسک­های رنگین­کمان علاقه­اش را به کل پاک کند. او کودک بود و چشمان قهوه­گون­اش دل هر عابری را گرم و داغ می­کرد و جوانه­های حریم­های تعریف شده را برایش سبد گلی می­کرد که شاخ و برگش سطور ترانه­هایش می­شد و لبخند­اش لطافت گلبرگ­های بهاری بود که در سفرهای خود می­رویاند. او با همه بود و اما گوهر جان خود را از همه می­پوشاند. حریر سینه­اش تکه­های بکر تنهایی بود که به همسفران خویش تقدیم می­کرد و هرکس در ظن خویش تصویر دلخواهش را برآن حک می­کرد. او تنها می­رفت و یاد دوستانش را در خرجین عبوراش کنار نامه­های به مقصد نرسیده­اش پنهان می­کرد. مسیر ادامه داشت و او آنقدر غرق رویاهایش بود که ندید دستانش از همیشه تهی­تر می­شود و داشته­های بی­شمارش­اش به حساب دنیای واقعیت­ جور در نمی­آید. چشمان خیره و منتظر اطرافیانش لرزش مهیبی بر اندام ضعیف­اش می­شد. نقاب سرد چهره­اش با اشک آشنا شده بود و داغی گونه­هایش و سختی صدایش او را به تهی­ای می­رساند که دیگر مطلوب­اش نبود. تب کرده بود و سالهای گذر عمر خویش را چون تلخی سرفه­های چرکین در هوای پاییزی اتاق­اش منتشر می­کرد. ساخته­هایش را می­دید که در ترازوی عمل­اش خالی بود اما حس ناب یک عبور تا ته صبر را گذرانده بود. او از ناکجایی خویش بازگشته بود و خود را شاد روزهای آزمون خویش، گامی فراتر از دیروز می­دید اما دستان خالی­اش چهره سالهای بی­حاصلی بود که نتیجه­اش تا به امروز باید به ثمر می­نشست. حالا به شب رسیده بود. شب­های نجوا و هم­آغوشی. شانه بیداری تا یک جهش به فردای ذهن، به واقعیت خیال. به خواسته­های که کمال را از خاکستر سالهای بی­خبری بیرون می­کشید و امید باز روییدن به اطلسی­های دل­خواه را می­داد. باید پوست می­انداخت و درد تحول را به جان می­خرید. او می­دید که همسفر ترانه­های عبوراش امتداد راهی را می­رود که حالا در مکث ثانیه­های پیونداش آن را فراموش کرده بود. فراموش کرده بود که مستقل از ما، خودش را زندگی کند. فراموش کرده بود که ایستادن در تجربه روزها، لذت رسیدن را از او می­گیرد. آینه­ای در برابرش گذاشت و تکه­های پنهانی خسته روحش را در جلای چهره­اش حلاجی ­کرد. آدمک­های همیشه­اش را بر زورق اندیشه­اش ­بوسید و ستایش آسمان­ها را قرین لحظه­هایشان آرزو کرد. باید آن­ها را می بخشید تا روح خویش را از بازمانده­های تصاویر حک شده بر سنگینی دل­اش رهایی دهد. امتداد گرمای تصمیم عاقلانه­اش لبخندی بود برای سخت کوشیدن و تازه ماندنش. و اینگونه بود که سرفصل تازه­ای از زندگی را آغاز کرد.