"سحر، سجاده و سعدی" را فقط در کنار تو است که می­توان یک دل سیر لمس کرد، نشست دم نگاهت و تمام نماز­های شکسته فراق را به قامت صبرت اقامه کرد. آخر می­دانی از رمضان پیش تا به امروز، تمام روزهایم با آمدنت، نذر چشمانت، روزه حاجات بوده­ام و برای آرامش بکر دنیایت، دعاگوی لحظه­های رویش به گل­های سرخ عاشقی­ات سجده کرده­­ام. حالا بازهم در تفکر سفیدات دلواپس لحظه­های نیامده فردا، باران شو. من در سرخی چشمانت رسم شیدایی می­آموزم و برای جاری شدن لحظه نور، شادی­های دل کوچک دریایی­ات را همراه می­شوم. همراه می­شوم در تبسم عروسک­های که کودکان احساسمان را بازی می­دهند، در مداد­های گندمی که یادگار سفرمان بوده­اند، از تمام آرامشی که سفر هدیه­مان کرد و  وان­یکاد­ هایی که زمزمه کردم تا غزل نگاهت آرام جوانه زند.  تمام خوشبختی­های کوچک من، قرار غرور تو. لطف کن و در پایکوبی خرمن های پاییز پیش­رو داس دلهره­ات را برسر مترسک تردید بکوبان و رقص­کنان به آسمان پروازمان راهی بجویی...