"وقتی نيستی/بهانه می‌گيرد/دلم/تلخ می‌شود

چتر نداشتم/قطره قطره در خودم/می‌چکيدم

دست‌هام را صليب می‌‌کنم/

جلو ميزت/رو به زندگی/و هر چيز سخت

مصلوب ‌می‌شوم/با تاجی از گل

وقتی هستی

هيچ چيز کم نيست

خدا هم هست آن بيرون

جای پاش هم هست بر برف

چقدر رقصيده بود آن شب"

عباس معروفی

آهسته بگویمت، دیشب باکره­ای را دیدم، سجاده­نشین نگاه پدر روحانی، راهبه­ای که خدایش را گم کرده بود. برایش اشک ریختم، می دانی اشک چیست؟ بارانی که تو به من هدیه دادی و از آن روز اتاق تنهایی­ام، وسعت آسمان­ام شد. خدایم را قاب گرفته­ام، کنارهمان ابری که می­دانی. حالا طول و عرض اتاقم­ام را دیده ای، اما ارتفاع­ام را که از بر بودی، حیف، در بازی بالا و پایینی فراموش کردی. همان آسمانی که باران­اش تو بودی، رنگین­کمان اش من، حالا گوشه دنج پنهانی من است. لحظه­هایم بی­قرار می­گذرند تا تو بی­فکر، بی دل ، بی­نگاه بیایی و از هرآنچه دیروز در آسمان­مان نبود، نگویی. من بشوم کودک دل، تو قصه بگویی. تا صبح خدا را در آغوش بگیریم و به نداشته­هایش عشق بورزیم. آن­وقت تنهایی خدای بالای آسمان­مان هم بی­معنا می­شود. مدتهاست که به آرام­اش نرفتم، اما او خوب رسم شیدایی می­داند. نوایم کرده است. در شکل شکوه­هایم. در طوفان­ام و بهارم که بی­­شب باز می رویید. حالا من سجاده­نشین بهانه راهبه­ای شده­ام که می­داند، نمی­یابد و می­بارد. از این­جا­، کمی دورتر از تو، به یاد تو، در حوالی جنونِ تنهایی شب قدم می­زنم، شاید بیایی و دلتنگ کودکی­مان شوی....