هوای خنک استغنا
|
زیبا سلام ! زیبا هوای حوصله ابری است ... چشمی از عشق ببخشایم تا رو به آفتاب بشوید دلتنگی مرا زیبا! هنوز عشق در حول و حوش چشم تو می چرخد از من مگیر چشم! دست مرا بگیر و کوچه های محبت را با من بگرد! یادم بده چگونه بخوانم تا عشق در تمامی دلها معنا شود یادم بده چگونه نگاهت کنم که طری بالایت درتندباد عشق نلرزد زیبا! آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را احساس میکنم آنگونه عاشقم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارم آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است زیبا! چشــــم تو شعر چشـــــم تو شاعر است من دزد شعرهای چشم تو هستم زیبا! کنار حوصله ام بنشین بنشین مرا به شط غزل بنشان بنشان مرا به منظره عشق بنشان مرا به منظره باران بنشان مرا به منظره رویش من سبز میشوم زیبا! ستاره های کلامت را در لحظه های ساکت عاشق بر من ببار بر من ببار تا که برویم بهاروار چشم از تو بود و عشق بچــــــرخانم بر حول این مدار زیبا! تمام حرف دلم این است من عشق را به نام تو آغاز کردم در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا
هوای خنک بهار ، استغنای مانوسم، سلام ! در بهار روییدی و مرا از نگاه غیر رهاندی . با تولد تو بود که سبزی نگاهت بر تمام روزهایم گرمی لحظاتی شد تا خود را ببینم . بهترینی را که می توانم باشم . بهارم ، این چهارمین سفره هفت سین است که زیر لب می خوانیم:" دانایی به احوالم ان، بهترین خودت گردانم ان . " چهارمین بهار است که صدای باران را ، حرم نفس هایت می خوانم و رویش خویش را در کنار گام های تو جشن می گیرم ! بهارم ، لایق اشک های تو بودن انتهای دست های تهی ام است که هر شب در آسمان آرامش تو را می جویند . در این هوا بود که دوستان نادیده ام ، دیدند تمام جنونی را که بی پروایی خواندیم اش و تمام دیوانگی را که ماه در شب قرص خویش مهمان لحظه هایمان کرد . از مهربان ترینم می خواهم آنی ما را به حال خود وا مگذارد . می دانی و می دانم که دست های خوشه چین ام جز رحمت اش چشم امید به غیری ندارد . می دانی و می دانم که این راه ، این سفر ، این سکوت ، این هوای هر آنچه باید باشد و نیست ، باید می بود تا منی ،من شود و تویی جاودانه . در این هوا بود که به طغیان دل آموختی و آموختم خود بودن سخت است ، اما شدنی است . پیرم آهنگ بشارت آورد ، می گفت : " بهار جز دریدن پندار و فنا کردن خود برای تقرب به بارگاهش نیست ". می گفت : " آدمی که ، تلخکام از ناکامی فراق ، چشم براه صبح کامیابی و وصال باشد ، فرا رسیدن بامداد وصال در رسیدن عید اوست ." من با تو بهار را دارم و استغنا را که همان گم شدن در نیاز توست و خواندن همان زمزمه های که مرا می برند تا صبح بیداری و بیداری شبِ ماه . ماه ِ من انیس نفس های تو بودن سماء من است . باوری که در طی گذشت زمان شکل گرفت و مرا و تو را همچنان استوار، ستون های خانه ای کرد که رها، در کنار هم باشیم . خرسندم نیاویختیم از نگاه هم بند خویش و شادم که در حوالی خوش ِ بودن ، همچنان می تازیم و می بازیم و باز سرخوش از ترانه های بی هنگام خویش سرمستی می کنیم و رضایت را هرچند در نبرد روزهای تقدیر، لبخند نگاه هم، تقدیم لحظه های سکوت خویش می کنیم. در امتداد سفر ، تحویل دل را به رویش طبیعت پیوند می زنیم . بهار را در چهار فصل تقدیر،زندگی می کنیم و امید و تلاش را اندوخته خزان خویش می گردانیم . با نگاه هم می روییم و جاودانگی رویش را تقدیم نگاه های آشنای رهگذران می کنیم . چه زیبا صبری است که در تقسیم شادی ها نصیب مان می شود . و چه خوش آیتی است که در کنار تو تفسیر بهارهای پیش رویمان خواهد شد. از خدا میخواهم که هفت سین سلام و سرور و سادگی و سلامت وسعادت و سرزندگی و سلوک با مردم رادر سفره صداقتمان بچیندو جانمان را با صفای قرآن وچشم دلمان رابه روشنی آب و آینه بگرداندو ماهی خیالمان رادر کاسه اندیشه بچرخاندو دستمان را آنی از دامن معرفت آموختگان عشق و عرفان کوتاه نگرداند بدان امید که هر روزمان نوروزی دگر باشد
ازکسی میپرسم ابتدای باران کدام چارقد آبی است نگاهم نمی کند ، میگوید خیر سر مجنون لیلاست می خواهم بترسم ازاین همه بی کسی که به باران نمی زند می خواهم بترسم که کوچه به باران نمی رسد وباران به لیلا هنوز ازدیروز خیلی نگذشته ومن احساس می کنم دوازده ساعت دیگر اگر نه من مریم حتما پریشان میشود می خواهم بترسم ولی به گیسوان تو دخیل می بندم وتکرار می کنم اشهدان لا اله الا لیلا دکتر علی طلوعی - نه مستی است که بر ما می رود چشمانم را که باز می کنم ، تصویر خواب هایم را میابم . امروز ، فردایی است که خود نقاش بی نقش اش بودم . قلم ام برهنه ، نمایی از من نمی دهد . باید تمام آیه های پریشانی خویش را مرور کنم . گفته بودی انتهای چار قد باران ارغوانی است . خنکای صبج نشانم نمی دهد . راستی باران که می آمد ، چشمانت را به کدام شبنم حضور رسانده بودی ، بوی نعناع می آمد و دستان بهار . اما نشانی از گل های هم نام ِ بی دلی ام نبود . در پیوستگی یاس ها ، انشعاب بی کسی امانم را برده بود . با خود می گفتم خدای را که خودآیی سزاست، تنهایی نشان بی کسی اش نیست. حس سبز روییدن ، در خویش پیله تنیده ز خود دریدن . عبور و مکثی نیاسودن . در انتهای سفر ، به صبح همیشه گریز اندیشیدن ... می بینی ، اگر سکوت محو پنجره های مشبک تقدیر می شود از هجوم تازگی هاست . کودکم به شیوه ای نو تولد می یابد ، هنوز تا بلوغ خاطرم یک ، نه ! چند جهش جاری است و من در جاده هر غروب شمارش مکث خود را مرور می کنم . از " فتنه " هایی که پیر در سفر آیت " آزمون" ام داد . از رهایی که برگزیدم و به شش گوشه هستی ، نشناخنه ، مست اش گشتم . از آینه هایی که غبار می گیرند و سنگ های که شعاع مخملی احساسم را ضخیم تر می کنند تا نیاویزم به بند کوته غیر . ... زن بدنام شهر ، نوای " یارب" ام می دهد ، قبله ام را خاک ِخویش تیمم می کنم ، سنگ مزارش را می بویم و برای تمام روزهای صبوری ابر و بارش خاموش باران دعا می کنم . کودکم را در آغوش می گیرم و همقدم بهانه های ساده ام به چشمان سبز بهار می رسم .
درها به طنين هاي تو وا كردم. سهراب سپهری
“ خدا را شناختم در برهم خوردن اراده ای که بر آن استوار بودم” راهی همان سرگردانی ام که سالهاست به آزمون خویش می بازم و باز تهی تر از پیش دستان هدایتگر اش مرا به راه می خواند و من هرچه دورتر می شوم گره ریسمان اسارت خویش را محکم تر می یابم . می خواستم در هوای خویش گم شوم ، در این بیهوده راه نمانم . خالی شدم ، پوسیدم . پیله بستم ،باز درد را به جان خریدم تا سخت روییدم . حال باز در امتداد همان دیوار کوتاه ام که جز هوای گرفته غربت مکث ثانیه های نمی بینم. گویا شمارش نبض من به اعداد اول جدول هنجارهای شهر ،به آن شلوغ پر دروغ ، آن فریاد های خفته در گلو هنوز گریبانگیر است . می خواستم لبخند مبهم سایه ها را محو همیشه خاطرات زمستان بگذشته کنم ، دریغ نفس های که در اراده من نیست ... بیراهه رفته بودم
|
من به مهمانی دنیا رفتم... .من به دشت اندوه ، من به باغ عرفان، من به ایوان چراغانی دانش رفتم.....رفتم از پله مذهب بالا . تا ته کوچه شک، تا هوای خنک استغنا....تا سکوت خواهش .تا صدای پر تنهایی - سهراب سپهری صندوقچهآذر 1388آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384 اردیبهشت 1384 فروردین 1384 همین حوالی
فقط کمی برای خودم
کودک درون و برون
غریبه ای که آشناترینم شد |
