تبليغاتX
هوای خنک استغنا


















هوای خنک استغنا

رَبَّنـَـا لـَا تـُــزِغ قُلوُبَنـَـا بَعــدَ إذهَــدَيتَنــَا

 

 

زمر : قُل لِلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْکُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ   ﴿ 44 ﴾     جزء 24  

بگو> :شفاعت ، یکسره از آن خداست .فرمانروایى آسمانها و زمین خاص اوست ، سپس به سوى او باز گردانیده مى شوید.

 

انا مجنون الحسین-علیه السلام

در آستانه ات در می کوبم ، سر به سجود می برم و نام تو را زینت گهواره کودک نابالغ خویش در لحظه های بی خبری می رویانم . به شکرت تسبیح شادمانی برگردن طغیان خویش می اندازم. با هوایت مَلک می شوم و در مـِلک ات حوا. ساغر جام ات می شوم و طرب ِضیافت مستانه ات. در کوچه ات رندانه جام می نوشم و بی دل نام ات را می برم . به رکن آزادگی ات ایمان می آورم و به شوق ات ره گم می کنم . خوان خویش را می بازم و نام خویش را می برم . تهی از من می شوم و غیر را در می نهم . به ذکرت سماء می شوم و به یادت اسماء حسنا. ...

 

                                                    

 

عاشورا غنیمت نیست ، قیمت است.قیمت آب و آبرو در پریشانی پرنده و سنگباران سایه ها.عاشورا ابتدای عشق است ،در پایانه تشنگی با بادبانی برافراشته از خون.عاشورا بی نوایی نیست ، جهانی نی است و نوا.جهانی پر از پرنده و میله های سوخته.عاشورا غریب نیست ، در سایه شعله ها شمشیر افتاده ای است ایستاده در انتهای زمان با لبخندی آشنا عاشورا میدان مرگ نیست ، مرد است . و مرد میدان است .میدان سرنوشت ، بی سرگذشت . در بی قراری زنجیر و دل .عاشورا تماشا نیست ، طاقت است .و قیامت غیرت بر قامت زمین.عاشورا چشم نیست ، اشک است ، در رقص آبی آزادگان ، بی حضور باران سرخ تشنگان.عاشورا شور گل است ، شکفته روی شمشیر و شانه ها.عاشورا نام نیست ، نشان است.عاشورا شناسنامه من است ، با نام تو ، که در خروش خون تو شمشیر می شود/قربان نام تو-سید علی میربازل

 

 

+ پنجشنبه 1386/10/27 .مریم. |

 

پینوشت یک : برف نو سلام !

پارک ساعی

پینوشت دو :                                و برف  

                                        گفته بودی با اولین بارش برف

                                                           همدیگر را می یابیم

                                                 گویا این تابستان بود که تب کرده بود

                                                  و پاییز را به حوالی جنون کشاند

                                                          به حتم

                                                با رویش بهار

                                                            جوانه شور

                                                  به نگاهت سبز خواهد شد

                                                                                            < 17 دی ۱۳۸۵>

پینوشت سه :   <پدر عزیزم  ! ندیده، دلتنگتان شده ام....>

پینوشت چهار :  <این همه بهانه میان من و خدا و تو!>

پینوشت پنج :  بار هستی .... !!! در بهت نگاهت شکستم !

 

+ شنبه 1386/10/15 .مریم. |


خدایانم را به کلیسا می خوانم
امروز هم می تواند  " یک شنبه " باشد با بارانی که می بارد
یک به یک مقابلشان می نشنیم
این خدای من است ، او که روح مرا از نو آفرید
کشیش اخم می کند
خدای خدایم  لبخند می زند
ما به بازی   ماه و نگاه  سکوت می کنیم
نگاه می گرید ، ماه می بارد
تولد شکل می گیرد
صلیب می درخشد
مسیح جام می نوشد
…..


موسیقی آرام سکوت را می شکند
هیچ کدام پلک نمی زنیم
اشک مضراب دارایی مان می شود
" یک فنجان ماه ، لطفا !... "

...

+ سه شنبه 1386/10/04 .مریم. |

 

                 حال من شکل درد توست ...

  حیاط خانه پدربزرگم                                                   

 آخرین گل سرخ حیات صمیمی ما  امید به لبخند های توست . زمزمه ترانه های قدیمی ات و قصه غصه سالیان ات ....  قسم به اشک های مردانه ، به شب بیداری های عاشقانه ... به حرم نفس های کوتاه و سفرهای عابدانه ...قسم به تقدس نام " مادر"  .... شادی پاییزی مان را خزان مگردان ...

+ یکشنبه 1386/10/02 .مریم. |