" بی تو  ، آبی یم !  "

"”  I am Blue without You

چشمان آبی اش نظرم را می گیرد ، زنی روس با گوشوارهای سفید ! سردی نگاهش برایم از سالهای سفر آشناست . به عادت  بلوغ از علاقه مندی ترانه های روز می خوانیم ! می گوید: " آبی یعنی فقدان ، یعنی مرگ ، یعنی خلا نبودن ! یعنی التماس رویا !! "می گویم :  " آبی آسمان چه ؟ ! وسعت دریا !! ..."  تلخ می خندد :  " بی او ، دریا ، آسمان ، آبی است ! "  یاد سرخی غروب های ساحل میافتم ! باران های که بی تو بارید و روحم را به شرجی ترین ساحل نیاز برد و من -مغرور ، شرقی ، ... دم نزدم ! عکس داغ خورشید در آب های لاجوردی جنون ، تپش گام های مردان بی بدرقه شب و یک آن مکث ! به حرمت تمام روزهای که هنوز استوار کودکم را می پرستیدی و من شانه هایت را نمی دیدم که در هوای باهم بودن جاده های سکوت را قدم می زد ! چون همیشه خودم را سخت در آغوش می گیرم !( تا رسیدن به قلب هر زن ، حسی زنانه لازم است !) خودرا تا حوا بالا می کشم ! سنگ نشان آدم در نظرم می گذرد . به خاک می رسم و دستانم بوی زمین می گیرد ! گیاه من " بی ریشه " در یک فنجان لب شکسته رویید ، من او را به خاک سپردم . این روزها سبزیش مرا تا نگاه تو می برد و رویش هر برگش تولدی نو در تمام من است  ... به خودم که می آیم  دود اش همه خاکستر شده ، نفس کم می آورم ، بسته سیگار جدیدی را باز می کند ، یک نخ اش را برعکس سرجایش می گذارد به امید روزی که آن تک نخ ، نشانه برآورده شدن رویاهایش باشد ! نخ بعدی را روشن می کند !  زیر لب نام ات را تکرار می کنم ، می دانم که من با تو سبز م !

بوي گل را از اینجا بشنوید ....