باور کن دست من نبود . او گرد کعبه گشت . آری ، اشک ریخت . خواست . من فقط بازیگر این نقش بودم. هیچ وقت نگفتم اما او بود که دست  مرا وقتی خیلی کوچک بودم گرفت و به پستوی خرافاتی برد که فرهنگ می نامیدندش. همان سالها بود که به سیاهی افتخار می کردیم . تمام جزو های  روشنفکری های افراطی ِ گذشته از مرز انزوا را مهر شده خوراندنمان . من هم از پله دانایی بالا می رفتم . سخت می خواندم . همیشه در جستجو واژه های بیشتر از شب می گذشتیم و صبح نشده راهی همان خانه قدیمی می شدیم که دیوار هایش در پس عطسه های مدام سرنوشت مان آهسته آهسته تحلیل می رفت . غروب دریغ از سقفی ، تمام جاده را پیاده برمی گشتیم . دود و دم شهر را می خوابیدیم و خنده هایمان را حسرت امروز می کردیم ! حرف زیبایمان تجسم روح بود و شب نوشتن دست خط های که خود را به دارش می آویختیم و نمی دانم در کجای برهنگی تمام کتاب های علوم طبیعی مان را پنهان می کردیم ! دریغ ترانه هایمان را هم سوزاندند . آن هفت دوست را هم در قفسه  دو رنگی های بی نشان خود برچسب طغیان زدند . من اما یاد گرفته بودم هرجا که ترانه هایم بوی هم آغوشی می دهد بوسه خدا را برسانم به تن برهنه صلیب و اینجا بود که من غزل می نوشتم و آنها عرفان می خواندنش . فریاد هایم طرح جلد همان کتاب های شد که بعد ها فهمیدم برگه های کاهی اش را از خزانه شهر می آورند و به اسم دین ترویج  مال خوری می کردند . یک روز همان پیر می فروش مان را هم گفتند کسالت دارد و دهان اش را بستند و گفتند سکوت درمان هر دردی است . او هم خسته تر از ایستادن بر جاده ادراک بود . آخرین کاری که کرد تمام خانه قدیمی را پس گرفت و زرق و برق دلفریب شهر بی فانوس را پیش کش دین نمایان ابله ای کرد که هر روز در خود بیشتر دست و پا بزنند و در خویش اوهام مادی گرایانه خود را بجویند . این روز ها هم که می دانی دیگر نیازی نیست تظاهر کنند برای دانایی می کوشند . درب ورودی شان زده اند :" اگر خفه نمی شوی ، نیا ! " . دیگر همان ورودی های جدید هم همزمان راهی مدارج عالیه نمی شوند . مستقیم ، دربست ، با رول روشنفکری شان راهی بی راه می شوند و هرچه جلو تر می روند سیاهی را بر صورتشان بیشتر می کشند !! .. راستی نگفتم ات ، واعظ شهر را هم دیدم ، زلیخا هم این گونه سرمه سیاه را در چشمانش کور نمی کرد . حالا بگو باز از من سیاست با دیانت می خواهی !؟ مرگ اگر بود ، مرگ اندیشه بود . مرگ همان فریاد های که امروز همه ما را تلخند رساله های غرب می کند و اسیر کوته بینی بی چشم شرق ! ... بگذار نقطه را بگذارم . قرار نبود این هوا مکدر شود . رساله های که خوانده نمی شود ، همان به که در گنجه همان خانه قدیمی که حالا متروک شده است بماند . راستی چقدر هوای بوسه زدن بر دستان پیر نخست ام را دارم ! خداوندا به هر ره که هست سلامت دارش !...