همسفران :

حرف های شکلاتی  ، نزدیکترین شنونده ام بود و چون متفاوت شیطون بود همیشه دلتنگ اش ام... هرچند دور ، بلاگ نویسی رو در یکی از آخرین ضیافت هامون بهم هدیه کرد و من در بهت جدایمون فقط سکوت کردم ...

فقط کمی برای خودم،  فقط برای خود بودن ، ـ خود ـ بودن ، خود  ـ بودن ـ...

مرد بارانی ، خواست مذهب رو تعریف کنه و کج فهمی های  دانشگاه اون رو خاموش کرد ...

پیامبر دیوانه ، راوی رو بهانه ای کرد تا حرف هاش رو بزنه و چه عمیق دو واژه پیامبر و دیوانه رو در کنار هم قرار داد ، و من بیشتر از رسالت اش ، بی قراریش رو خوندم ...

باران داغ ، همیشه داغ بود و جنون کودکی اش آنقدر رشد کرد که داغی هیچ دلی مامن اش نشد ... دلواپس ِ سکوتش ام ... کج نروی همیشه مغرور....

آرمان غریب ، غربت شب های بود که کلام اش تاریک ترین نقطه مبهم سرگردانی رو در دلم روشن کرد ، همیشه منتظر ... همیشه غریب ... همیشه شب .... هیچ گاه نمی آیی و خاطرت همیشه هست ...پاسخی برای سکوتم نیافتم

خشونت دنیا یادم داد دوست بدارم ، متولد ماه مهر ... و خوب باران را و سکوت را می فهمید ... دوری خدا را می فهمید ... و از کودکی دنیای مهر رادر ذهنم رویاند .... مرد ِ مهر همیشه سرشار ...

نقد دل ، دین را با عقل در هم آمیختند و همیشه فکر می کردم دین حس است که برای تشرف اجازه نمی گیرد ، پایگاه علمای دیندار که متفرق شد ولی دوستی های نو را سبب شد ... و شمس تابید ...

تفکر ، استادی که به یک پست بسنده کرد و راز بین فکر و دیانت را در سطور خالی کتاب های دانشگاه خالی گذاشت و سفر نگاه اش را دور کرد ..

خدا کیست ، خدای بودا ... خدای مسیحا....... خدای مولانا .... خدای حافظ  ... خدای دین ...خدای ترانه های فارسی .... یا خدایی محکم تر .... به دنبال چه می گردی !؟ ... خدا حس نیکی است...  و قلم سکوت کرد ، دل در تاب ماند و خدا کیست را دگر ننوشت ....!

حرف هایم با تو ، که از چشمان دو رنگ اش شروع  شد و صمیمت اش شوق عشق بی نگاه را رویاند ، حرف های که به درازای سالهای صبوری ، منزلی را نیافت ...

بابا لنگ دراز ، سایه بلند اش همیشه بر سر دخترش بود و راز پیش کشی مرگ اش را هیچ گاه نفهمیدم ...

هیچ کس ، با نوازندگی این تار ، هوای فرح بخشی را به نوشته هایم داد ، دستانی که سرشار از مهر است و نمی دانم چرا هرکه بیشتر می فهمد ، غمگین تر است ... درد هدیه نواختن ات ... باشور شادی بنواز...

پروکسیما ، به دنبال گمشده اش تمام هجاهای شعر را حفظ بود و نویسنده رویاهایش از او گریخت ....

وب نگاشت ، یک سیاستمدار هنرمند که  حس اش رو هیچ وقت ویترین نمی کنه ... و موسیقی رو خوب می فهمه ...

بهشت گمشده ، گاهی دو دوست اینقدر هم رو می فهمن که از رویارویی با حقیقت هم فرار می کنند ...شاید هم تحمل اش رو ندارن ... من هم گم شدم ، درست مثل بهشت تو ...

برگ زیتون  ، مسائل اجتماعی در کنار باورهای قلبی پایگاهی برای اطمینان و درست قدم برداشتن تو زندگی می تونه باشه ...

آبی کوچک زندگی ، کسی که زندگی رو زندگی کرد و از کوچکی بزرگ بود ، مسیر همیشه در ذهنم هست ... بهترین هستی و بمانی ...

پدر اروند ، درست همونی رو که می نوشتم می فهمیدند و نظرات شون خوشحالم  می کرد ، نمی دونم شاید قراردادهای اجتماعی از رنگ خودنوشتن او را دور کرد و به کویر در سکوت پناه برد....

این روزها ، نقل روزهای که خاطره  خواهند شد ، مثل دیروزی که صمیمی گام بر می داشت ...

روزها ، کسی که کم حرف می زد و عمیق نگاه می کرد ، نوشته هایم را وقتی در خانه اش دیدم سکوت کردم...

فتو بلاگ ، از دریچه دوربین یک چیز را می دیدیم و من نقد اش می کردم ، واقعی بود ...

آب پرتقال ، شروع کردن صبح یا  خنک کردن روزهای غربت رو با یک لیوان آب پرتقال میشه تحمل کرد....

هذیان در بیداری ، ساده و واقعی ، عمیق و قابل لمس ... اگر می توانستم سکوت را بنویسم من هم هذیان می شدم...

سایه روشن ،  دانستن راه می آورد و راه عبور ... من به بیراه می اندیشم ... تو در اندیشه نمانی ...

قهوه تلخ ، مثل همون قهوه ای می مونه که هرشب کنار کتاب هام خود نمایی می کنه و تلخی اش آنقدر هست که همه درد های سفر رو محو بکنه ... همسایه ای که در دیوار چین خیمه زد ...

جویبار ، حس سفر و دیگر برنگشتن ... شاید هم با خاطرات زندگی کردن ... یا دنبال دیروز لابه لای کتاب های پر راز اساطیر چینی گشتن ... نمی دونم ...

چشم های منتظر، کاش با انتظار می شد عشق رو در آغوش گرفت ... هرچه سکوت عمیق تر می شد ، ما دور تر می شدیم .... شاید این دوری بود که قلم رو این چنین سرشار جاری کرد و چشم های ما رو نم دار...

بهار کویر، از چشمانش و درد هایش می ترسم ... می دانم یک روز با هم بر همه این ها می خندیدیم

بهانه ای برای نوشتن ، گاهی بهانه آنقدر نزدیک است که چشمان دور نگر ما آن را نمی بینند ، کاش بیشتر زندگی کنیم ....

معبد هستی ،  معبد در بالاترین نقطه تپه کوهی که تمام شهر را از آنجا می توان دید ، کاش به داخل معبد هم سرکی بکشیم ... در پس کلان نگری ها ، درونی ظریف جاری است ...

قلب آبی ، خوب می داند از خود می تواند بگریزد و به عروسک هایش پناه ببرد اما ایلیا همیشه زنده می ماند در همان قلبی که سعی در فراموشی اش دارد ...

 شاهد ، سفر را ، دوری را ، سرگشتگی و طغیان را .. و آرامش را و نیاز را و خدا را و همه را و زندگی را می فهمد و بسیار دور است ...

دیونه خونه ، نمی دانم ، هنوز نمی دانم قمار اول را چگونه بردی که دلم را می شنوی؟ آن هم در این روزهای سکووووت.....

سلام برای خداحافظی ، برای من نیامد و سلامی نکرده دنبال خودش می گشت ! جسارتی که نمی فهممم اش ...

عصرها ،  دلم هوای آن بعد از ظهر های داغی را دارد که لب ایوان دل می نشستم و بازی ماهی های خاکستری حوض رانقاشی می کردم ...

نوشته های گوشه گیر ، مردی اجتماعی و فعال که در خود گمشده است ، باید نقاب هایش را تعویض کند ، دلدادگی در رهایی است که آرام میابد ...

خالی از نقدم ،همیشه خالی می نوشت با جملاتی کوتاه و پر مفهوم که من نقد اش را جاری می کردم ! اینجا بود که قلم به قلم توان می داد .و من می توانستم در نگاهی مردانه ، دنیای ماه ام را ببینم . امیدوارم باز خواننده اش باشم ...

یادداشت های یک غریبه ، بیشتر از خودش لینک دوستی داشت ، با پست های کوتاه بلندترین فریاد ها را می نوشت ...

عشقولی ، غربال ترانه های که همیشه زمزمه می کنیم ...

روزنامه نگار ، مدیریت زندگی اش رو خوب می دونه و داده هاش رو آرشیو می کنه ... جملاتی کوتاه و تاثیر گذار...

سکوت دل ، هم خط اما با معنای متفاوت ... من برای خدای خودم می نویسم و او برای خدای خودش ...همنگار ها لزوما همانند نیستند ... و من نا ماندگار...

یک سبد آواز نو ، اصالت در موسیقی شکل می گیره و آوا در نوا جان ... سرشار و جاری چون شب..

حضور خلوت انس ، اگر خود بودم قلم ام را چون تومی تراشیدم ... در هوای انسان ....

من و تنهایی ، در آخرین سطر همیشه خدا را دارد و بزرگان را ... و سخن اش را با دل شروع می کند ....

راه بی برگشت ، می خواهم بهترین راه ها را بروی ، و زیبا ترین زندگی کنی ! چون لایق ترینی ...

متی لر، نوشت از سر سطر ... در همون خط با رنگی دیگر...

سوخته دلان ، به سفر پناه برد و دیگه بر نگشت با کوله  باری که بوی او می داد...

حالیته، همیشه در کنار م است وسعی دارد زندگی را حالیم کند ، عجب معادله ای ... من بی دلیل ترین شب ها را نفس می کشم ... کاش فهمیدن رنج آور نبود .. کاش به قدر صداقتمان خوشبخت بودیم ...

فکر مثبت ،  بهترین هدیه رو به هوای خنک استغنا در شب آرزوها داد و وقتی کوله بار سفر رو بست کسی رو ندید و ...

ماهان ، در زمانی کوتاه تمام ترانه هایش را خواند و چون مخاطبی نیافت ، سکوت کرد ...

بی سرزمین ، بزرگی می گفت موطن آدمی در قلب کسانی است که دوستشان داریم .... و اهلی شدن تاوان سنگینی دارد اگر به بیراه نرود ....

چای تلخ ، مثل چای تلخ که هر روز و روزی چندین بار سرمی کشم ، رویای بازآمدنت و هرگز برنگشتن ات تلخ ام می کند ...

حصیری ، لحظه های رفتن در زورقی سیاه ، امان از قصه نا تکرار زندگی ...

یادی از آفتاب  ، یاد اوست گرمای جان ... بی تو حسرتم ...آرام ام گردان ...

بهار ، در جستجوی مرحم ، احساس سرد زمان را چه خوب به سان شکوفه های بهار ، رنگ نو می زند..

 قمار عشق  ،  قمار را بازی نکرده دم از عشق می زنیم ... بازنده عشق را معنی می کنم .... عجب صبری داری تو ... و عجب آرامی دارد این دل.....

و همسفر....