در بازگشت از خویشم  ، همه آن آمد . دمی به باده نام سپردن و لبی بر کام دل خویش ، هیچ نساختن . شرح بد نامی ما خلوت گزینی بود و حجاب بر سر جانان . که آنچه دل می خواست آن می کرد و من و مای یاد نمی آورد . چو به سیاهی شب رسید قصه دراز خویش آغاز نمود . به گفت نبی : « اِِبدأ بنَفسِکَ »  همه از خویش اش آغاز نمود و پایانی را نیندیشید که هدف وصال جانان بود و خماری طول عمر . به چهار حجاب به نبرد بر خاست : نخست دنیا حجاب عقبا . نفس حجاب حق . خلق حجاب طاعت . و شیطان حجاب دین (6. شرح تعرف:1/26.) .

دنیا حجاب عقبا

دنیا و عقبا را به معامله دو گس شراب سرخ و باده ناب و چهار تخت و جاه و مال فروخت و در پناه صدق و صداقت ، در نوازش یتیمی و صدقه جان و مال به بزرگ شهرتی نامید و بر حق شمشیر زد و اصحاب را انصار گشت و نزدیکان را قریب . خلق را در خدمت به حق دوست دید و به سر طاعت هیچ جز معبود به تعظیم نستود و شیطان را سیاه رو معرکه از خط دین و دنیایش کوتاه گرداند . به فکر طاعت بی چون و چرا و پاکی طول عمر به درازا  قدم بر می داشت و شکر طاعت می نمود . جدا از حکم ازلی که به صعب اندیشی و پایداری بر عقیده هر روز و هر آن دست تقدیر رقم می خورد تا در آزمایشی سخت تر ، و راهی صعب تر گام برداری تا بهترین ات رخ بنماید و خویش را ببینی و چهره بنمایی که آری منم آیا همه آنچه که می پندارم . حجاب چهره جان مى‏شود غبار تنم خوشا دمى كه از آن چهره پرده برفكنم. شبی گرم حضور سجاده به نام بودن خویش می آلایی . در دل هزار باده که کجا چون منی ، من راهی است . صخره به سنگ می نالد و سنگ به گام های محکم .  سرود هستی نغمه شب ها می شود و تاج خورشید گرمی روزها ! کائنات  آیت هدایت اش می شوند و زمزمه باران معراج راهش ! در این ریزش ممتد رنگی نمی ماند تا سیاهی آسمان دنیایش شود ! افلاک مقدم نگاهش می شود در گذر از اولین حجاب ! که دنیا ، خوش طاووس ِ هزار رنگ ، رنگ می بازد و در طاعت نفس سر تعظیم فرو می آورد که این است روح پاکی که از جنس رب خویش ، والاترین خلق است و شایسته کرامات بشری !

نفس حجاب حق

 من و خویشم در نبردیم ! مگر منی ماند و راه دل گیرد و یا نه خویشی که خود را به معراج یک شب بهاری بنشاند . به سیر چله نشینی و سماء بر سر جانان ؛که عبد و عابد در رکوع به یک کعبه اند و معبود پرده محراب را به غسل انفاس خوش سحری ثنا گویان خاموش و ذاکران رفته از هوش- در ضیافت جان و تن -میزبان دل های مسافر کرده است ! سفر از من و مایی که زنجیر اعطاء بر وابستگی های وخواست های پیشین و حال است و شستشو نفس بر زمزم دل و مائده های آسمانی! می ناب و ساغر مدام و شباب اهل حرم به شیرینی رطب نخلستان های سرزمین شمس،کام دل ِ هجرت گزیدگان از شهر و دیار دور ، خویش را باز جسته و جامه سفید به تن کرده و صحرا صحرا نام یگانه هستی بخش خویش را فریاد زده اند !

صدا ها ، هجاها  ، زمزمه شده و تسبیح ها در چرخشی پیوسته و آرام در صفوف در بند خویش همچنان اسیر من و ما.... داغی صحرا ضیافت را به سکوت نزدیک و نزدیکتر می کند . هیاهوی بیرون با نفس حق دوست به شکوه درون راه می یابد ! فریادها خاموش که نه ، در سلول به سلول جان طنین می اندازد ، عریان قامت زخمی به جلو می تازد و می نازد و می بازد . چشم ، پهلو به پهلو خویش را نمی بیند ، گام ها تند و تند تر می شود ، گذشتن از من خاکی ، تیمم خویش در بطن خود ! جبین عرق می خواری می نشاند و نشانه ای از من نمی گیرد . حجاب ها دریده ، پرده ها گشوده ! خویشم در جستجو ست تا خودی را باز یابد در بازگشت به اصل خویش .... و دوم حجاب ، در شکست نفس و رسیدن به ذات حق ، منشور نیکی ها می شود و دلیل باقی مسیر !

خلق حجاب طاعت

در پیوستن به خویش و بریدن از من ، حکم به مشایعت هم کیشان است و دعوت به نیکی غیر ، که اینک تویی پرچم دار نبوت خویش و رسالت زیبا رویان خلوت گزیده ، باقی صراط است و نفس کشیدن در هوای که نشان از  حیات نور است و شب های بی قراری را به ذکر دادار  ِ حق مزین نگاه خویش گرداندند ! در جهاد با نفس و در جمع آینه داران سیمای فردوس رقم زدن . زير ديوار وجود تو، تويى گنج گهر گنج ظاهر شود از تو ز ميان برخيزى . در هم آغوشی با خلق و  گفت و شنود حق . به نیکی اندیشیدن و به پاکی عمل کردن و ثنا گو ی  سرچشمه و مدبر کائنات  ، شاکر نعمات و طالب صراط ، در آرامش شب های انس ، نام معبود زمزمه کردن و دل را به صفای جانان تا صبح بیداری ، هم نواز عابدان درگاه اش زلال نمودن ! که گوشه گیری و سکوت پلی در رسیدن به خویش است و باقی راه هم کلامی با دگر مخلوقات . به تذهیب نفس و طاعت یگانه روشنی بخش دیدگان ! ميان عاشق و معشوق هيچ حائل نيست -تو خود حجاب خودى حافظ از ميان برخيز-   و در حریم حرم اش به سماء آی !

شیطان حجاب دین

 شیطان ،آتش خویش اش گشت و داغ مذاب نافرمانی . از عشق روی گردانید و سجده بر من خاکی ننمود . قسم به خاک ، عریانی خیالم جای او نیست . چو جامی بلورین آفریده شده ام . در خویش در نوردم و آینه جمال الهی ام و در غیر ، سیاه پیاله ای دود اندود ، در دوری از خویش ام . شیطان ، فرشته ایست در من و دوری از خویشم . آنجا که آدم به شوق حوا ، طعم گس سیب را فریب خروج اش کرد ، من ِ عبد ، لبیک می گویم که باز گردم ! به سرایی که همه سرایم از اوست ! ستون بر افراشته معراج است و شاهراه آفرینش ام ! در پیروی از پیام آور درون ام ، وجدان . و پیامبر رحمت ام – محمد ( ص ) -  که این سرا نه جایی من ِ چنین  خوش حالی است !

و آنجا که حجاب ظلمانی بر داشته شوند و شب ِ خویش را صبح سماء دوست یافتی ، حجاب های نور را در هم زن ! با دريدن حجابهاى نور، انسان به معدن عظمت مى‏رسد و روحش معلق و وابسته به مقام قدس عزت او مى‏گردد (فتصل الى معدن العظمة وتصير ارواحنا معلقة بعز قدسك . ) شاید که این حجاب نور ، تویی ! خود ِ  نورانی  و رحمانی خویش ! از پاى تا سرت همه نور خدا شود گر در ره خداى تو بى پا و سر شوى  .عابدان یک نوا می خوانند و طول باقی راه را به نور ذات هستی بخش مزین می کنند .

ابصار قلوبنا بضياء نظرها اليك حتى تخرق ابصارالقلوب حجب النور.

«ديده دلهايمان را به پرتو نگريستن به ذاتت روشن فرماى، تا ديده دلها حجابهاى نور را پاره كند»