عادت بی قراری دل شده است بی بهانه نوشتن

از حضوری ، نگاهی ، تبسمی که شب می شود

و صبح را به مصاف بهترین بودن دختری می برد

که آرزوی رسیدن اش را  هر روز تکرار می کند .

برای دیدن چهره ای که هنوز در آینه کودک است و

دانایی احساس اش در پس بازی های روزگار

زرد اما پر توان است .

برای سفری کوتاه از کدام مرز گذشتی که بی صدا روح مرا به  جنون کشاندی . در نبودت دست دل به هیچ نشانی خیره نمی شود و ترانه هایم و نوشته هایم ... وای در اتاق کودکیم خیس فریادی می شود که کدام مهمان ِ شب ، عروسکم را با خود برد . و برای خوابیدن لالایی های مرا خواند . تصور اینکه هدیه های مرا به ناز عروسکی دگر تقدیم کنی ...پا بر زمین می کوبم . .... جیغ می زنم ...و در آغوش مادر هم حتی بی تابی می کنم که سهم سیب مرا چه کس گاز زده به دور انداخت و ظرف خالیش را هم با خود برد . و اگر پیاله مرا امروز تو ننوشانی به کدامین صورتک  قصه سرزمین عجایب را  باز گو خواهم کرد .؟. و از تب باغچه  ی  همسایه ،به کدام مهتاب گله کنم که ماه را شبی که در مسابقه بادبادک ها باختم تو به من دادی و گفتی این قرص را بخورم ، خوب می شوم ! و من از آن روز دیوانه شدم . همه اسباب بازی هایم را به زیر زمین بردم . درش را قفل کردم و کلیدش را بر ستاره ام در کهکشان شیری آویزان کردم . و همان شب تو آمدی و کلید قلبت را به من سپردی . هیچ نگفتی ولی من دیدم که این همان کلید خودم بوده است و فهمیدم تو همان ستاره من بوده ای . وقتی خواستم در گوش ات پیچ پیچ کنم که من ، توام ! تو گریختی و گفتی بازی از اول ! شاه شدی و من اسیر زندانت ! حال که دیدی خوب خسته و مجنونم دگر حتی نشانی از سرخرگ های قلبت نگرفتی که عکس ستاره ای برآن رویید . جان گرفت و در تو جاری شد. از آن روز مرا با خود به هرجا بردی . به اسباب بازی فروشی های لوکس ، به شهر عروسک های چوبی ، به خریدار های دروغی ... و من همه را دیدم و باز در تو جاری بودم . چون نبض تو در هر تپش ! و چون تو بودم ، تو خود را نمی دیدی ! و من آینه ای به زلالی آب باران برایت خریدم و در اتاق اسباب بازی هایت آویزان کردم و شاید روزی تو خود را در آن آینه دیدی و شکستی ! آنگاه در تک تک تکه های وجودت ، نام مرا خواندی!....