خواب را از نگاه تو گرفتم تا کوچه های شهر را رنگ چشمان تو ، رنگ زندگی زنم . گفته بودم باران می بارد اما فرشته ای متولد شد در کوچ پرستوهای که خسته از هجرت به خویش بازگشتند. گاهی تب دارم و به غریبه ای سلام می کنم . گفته بودی ابهام را نمی فهمی و ابهام من از ترانه هایست که بی بهانه برای تو می خوانم و گام هایست که در کنار تو به فکر فرو می روم . با خود می اندیشم سکوت اوج  است وقتی سفر در خود باشد و سوغاتِ آن ،  تک ستاره محبت است در دریای عشق ! گفته بودم : «عشق نمی دانم .» مگر وسعت بی منتها در خاطرم می گنجد ؟ و نگاهی که بوی معصومیت می دهد و سادگی لحظه های حضور . در جشن آب و آفتاب ، ما گرد خود می گردیم و دلی برای به آب زدن و خیس شدن در نگفته های که فقط سرخی چشمان ملاحظه گر می خواند ، نمی یابیم . و باز بوی خوش ِکودکی ، تاب بازی و گیسوان بلند طلایی . پسرکی که در نگاه ما می ماند و پدری که می پندارد به روزهای خاطره . شاید روزی او هم بی قرار سرمستی خویش ، کسی را یافته که می تواند با او ، خود را ببیند . دستانی که دوستی نیست و حرمت عبور  است و باغ های خاطرات یک روز تعطیل . هوای که فقط خوب است و خوب بودن ـ هم در سوز پائیز دیدنی است. وقتی تک گل درخت کاج به خانه ات می آید و روزها همدم لحظه هایت می شود و نمی دانم چرا بارها و بارها از من می گریزد و باز تو دستان ِ نجیبت را برای دادن سبزی کوچک در خت دراز می کنی و با خود می گویم : حال که بر گشتی جاودانه بمانی در شب های  تک ستاره من ! که مگر آهنگ دل ، بارها و بارها بر سر سجاده دل نخوانده بود : «خدایا خانه ام را بی نور محبت خویش آنی به خویش وا مگذار!» و نمی دانم از کودکی ام است که تب دارم یا سیر ِ بی امان نگاه توست که مرا گرم نوشته هایی می کند که خنکای استـغنـا را به طنین شعرهای تو می برد . شاید نمی خواندم ، اگر دست خط تو روبرویم نبود و تک گل کوچک درخت کاج !