مرا نه از یار ، یادی هست ! نه از عبور غریبه ای که خود را گمشده کوچه های بودن می خواند!

مرا نه از عشق نشانی هست ، نه محتاج دلگرمی آفتابی هستم که بر فراز دل می تابد !

مرا به نگاه خویش گر بنوازی ، نه شوقی ، نه شوری نشانم هست ! که من سنگ بی خانمان تقدیر م که در گریز از خویش می نویسم و مخاطبی را برای شنیدن فرا نمی خوانم !

من تک درخت دشت " استغنا " ، در هوای هیچ جـــــز – خویش -  نمی نشینم ! و گاه اگر نسیمی می بارد ، عطش خورشید است و وسعت کهکشان سخاوتمندی !

من اگر بی تابم ، اگر مشتاق ، اگر گریزان ، تـــــــو تنهـــــا شاهد این سکوتی ، شاکی و قربانی و حاکم منم !

منی که هیچ وقت نبوده ام ، تا نوازش روح را جشن بگیرم ، و همیشه روح گریزان دلهـــــره و تشویش را به پای گام های دیدار ، مقدم بر خویش یافته ام !

من از سلام های بی صدا ، از نگاه های بی فروع ، از نبودن های پیاپی خسته ام !

من نشان تو را ، بر شنزار های ساحل عبور می نگارم ، چرا که سنــــگ ، دل من است که نقش نمی پذیرد مگر به جاودانگی !! 

و تو خود راوی این سرگردانی و تشویش بی امانی ! و من شاد شکوه شعر در دفتر  ِ مجازی خیال خویش هستم  و تو تنها خواننده پنهان شب نوشته های من هستی !

کاش دفتری بود آبی ، قلمی قرمز و حضوری سبــــــــز ! می نوشتم وسعت غرورم را ، که در آن هیچ نظری ، به ترحم نمی نشست ! و هیچ تحسینی به عادت نمی ماند !

کاش محکو م نبودم به سوختن ، تا دود ِ سیاه آتشم ، شهر چشمان تو را خبر نمی کرد ! و من در سکوت – ذوب بودن در هوای تو – می شدم !  بی آنکه بخوانیم !!!تا بخواهی بعد از مکثی کوتاه ، پنجره خیالم را رو به فراموشــــــــی ببندی !

و باز بی قراری های که امانم را برده اند . و چهره ام را عبوس زخم های تقدیر کرده اند !

شاید دلخوشی عبور به همین کوتاهیست ، که می اید و از ماندن حرفی نمی زند !

و گام های من که بر فراز تپه کوه های سرافرازی گام بر می دارد تا نفس های مسافران قله را بشمارد !آنهای که شکوه نور را در بلندای بودن می بینند و به دعوت دل هم گام می شوند !آنهای که هستند !