این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت

و همچنان استواری در وفادار ماندن
به راهم
    خودم
    هدفم
    و به تو

وفایی که مرا
  و تو را
به سوی هدف
راه می نماید.

مارگوت بیکل

·         شکل موفق در مسافتی مساوی بین سکون و آشوب یافت می­شود.

                                                                                                           شیللر، شاعر آلمانی

·         نقشه­های خدا، همیشه مطابق نیست با آنچه هستیم یا احساس می­کنیم. اما مطمئن باش که او برای همه این­ها دلیلی دارد. گاهی خدا اطاعت می­طلبد، اما گاهی هم مایل است تا اراده ما را بیازماید و ما را به مبارزه بطلبد. تا عشقش را درک کنیم. ما با خدا مبارزه می کنیم، همانگونه که با مردان و زنان محبوب­مان مبارزه می­کنیم. زیرا نبرد با الوهیت است که ما را برکت می­بخشد و رشد می­دهد. ما به فرصت به­دست آمده در یک فاجعه چنگ می­زنیم و وظیفه خود را نسبت به­ان انجام می­دهیم. به او ثابت می­کنیم که می­توانیم از فرمان "حرکت­کن" پیروی کنیم، حتی در بدترین شرایط...

                                                                                                  کتاب کوه­پنجم-پائولو کوئیلیو

·         گاهی اوقات

  جایی هست

  که جز تو

  هیچکس نمی تواند آن را پرکند

  وکاری هست

  که جز تو

  کسی قادر به انجامش نیست...

                                                                                                          فلورانس اسکاول شین

پینوشت: امسال جوجه­هایمان را آخر بهار می­شماریم، روزهای نبرد ما و زمان... 

اول و آخر نوشت: به تدبیرات شکر.

"وقتی نيستی/بهانه می‌گيرد/دلم/تلخ می‌شود

چتر نداشتم/قطره قطره در خودم/می‌چکيدم

دست‌هام را صليب می‌‌کنم/

جلو ميزت/رو به زندگی/و هر چيز سخت

مصلوب ‌می‌شوم/با تاجی از گل

وقتی هستی

هيچ چيز کم نيست

خدا هم هست آن بيرون

جای پاش هم هست بر برف

چقدر رقصيده بود آن شب"

عباس معروفی

آهسته بگویمت، دیشب باکره­ای را دیدم، سجاده­نشین نگاه پدر روحانی، راهبه­ای که خدایش را گم کرده بود. برایش اشک ریختم، می دانی اشک چیست؟ بارانی که تو به من هدیه دادی و از آن روز اتاق تنهایی­ام، وسعت آسمان­ام شد. خدایم را قاب گرفته­ام، کنارهمان ابری که می­دانی. حالا طول و عرض اتاقم­ام را دیده ای، اما ارتفاع­ام را که از بر بودی، حیف، در بازی بالا و پایینی فراموش کردی. همان آسمانی که باران­اش تو بودی، رنگین­کمان اش من، حالا گوشه دنج پنهانی من است. لحظه­هایم بی­قرار می­گذرند تا تو بی­فکر، بی دل ، بی­نگاه بیایی و از هرآنچه دیروز در آسمان­مان نبود، نگویی. من بشوم کودک دل، تو قصه بگویی. تا صبح خدا را در آغوش بگیریم و به نداشته­هایش عشق بورزیم. آن­وقت تنهایی خدای بالای آسمان­مان هم بی­معنا می­شود. مدتهاست که به آرام­اش نرفتم، اما او خوب رسم شیدایی می­داند. نوایم کرده است. در شکل شکوه­هایم. در طوفان­ام و بهارم که بی­­شب باز می رویید. حالا من سجاده­نشین بهانه راهبه­ای شده­ام که می­داند، نمی­یابد و می­بارد. از این­جا­، کمی دورتر از تو، به یاد تو، در حوالی جنونِ تنهایی شب قدم می­زنم، شاید بیایی و دلتنگ کودکی­مان شوی....

من ماندم و ارثیه مادربزرگم/ مادربزرگی که جهازش  /یک جفت کوه سنگلاخی /یک پارچه نیزارهای دور/یک دست /دشت بیکران بود/مهریه اش یک سکه ماه/چندین قواره آسمان بود/دور و برش/فرسنگ فرسنگ/اما برای او/حتی تمام این جهان، تنگ/بیزار از زندان خاک و /قفل این سنگ /یک عمر آن پیراهن خط خط/تنش بود/حتی شب جشن عروسی /منجوق خار و پولک تیغ /گل های روی دامنش بود /مادربزرگم /با آن لباس راه راه از دور /حتی خودش شکل قفس بود /اما چه با ناز /اما چه مغرور /زیرا عروس هیچکس بود…

عرفان نظرآهاری

پینوشت 1 :

نگاه خسته ات را به من بسپار
که دلاویزترین ترانه های خویش را برای تو می خوانم
آن هنگام که زبری دستان همیشه تنهایت
التیامی برای اشک های همیشه خاموش من است

در کنار تو جان می گیرم
و فراموش می کنم غربتی را که از آن گریخته ام
و مأوا می گیرد سرگشتگی شب های من

برایم بخوان لالایی کودکی ام را که هیچ وقت نشنیده ام
و بگو از رنجی که کشیدی و من ندیدم
از بارانی که بارید و من خواب بودم
و از نگاهی که گریخت و من نچشیدم

در کنارم باش
مأمنی برای گریزم
و بهانه ای برای ماندم

که زیباترین بهار ، مهـــر توست ! مــــادر!

دوشنبه 26 تیر 1385

پینوشت 2: باید از سر نوشت ، تمام سکوت شب را.

پینوشت 3: باختم ، فریب زندگی را. زین پس نمی دانم معنای یکرنگی را ...

   پینوشت 4:---> تنها سکوت است که با حقیقت نسبتی دارد

امشب
شعري نخواهم نوشت