تبليغاتX
هــوای خـنـک اسـتــغــنــــا

.

[ سه شنبه 11 تیر1387]

[291.راه]

 

این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت

و همچنان استواری در وفادار ماندن
به راهم
   
خودم
   
هدفم
    و
به تو

وفایی که مرا
 
و تو را
به سوی هدف
راه می نماید.

 

مارگوت بیکل

 

 

[.مریم.] لينک ثابت

----------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------

[ دوشنبه 20 خرداد1387]

[290.نبرد ما و زمان]

SBP0005822

·         شکل موفق در مسافتی مساوی بین سکون و آشوب یافت می­شود.

                                                                                                           شیللر، شاعر آلمانی

 

·         نقشه­های خدا، همیشه مطابق نیست با آنچه هستیم یا احساس می­کنیم. اما مطمئن باش که او برای همه این­ها دلیلی دارد. گاهی خدا اطاعت می­طلبد، اما گاهی هم مایل است تا اراده ما را بیازماید و ما را به مبارزه بطلبد. تا عشقش را درک کنیم. ما با خدا مبارزه می کنیم، همانگونه که با مردان و زنان محبوب­مان مبارزه می­کنیم. زیرا نبرد با الوهیت است که ما را برکت می­بخشد و رشد می­دهد. ما به فرصت به­دست آمده در یک فاجعه چنگ می­زنیم و وظیفه خود را نسبت به­ان انجام می­دهیم. به او ثابت می­کنیم که می­توانیم از فرمان "حرکت­کن" پیروی کنیم، حتی در بدترین شرایط...

                                                                                                  کتاب کوه­پنجم-پائولو کوئیلیو

  

·         گاهی اوقات

  جایی هست

  که جز تو

  هیچکس نمی تواند آن را پرکند

  وکاری هست

  که جز تو

  کسی قادر به انجامش نیست...

 

                                                                                                          فلورانس اسکاول شین

 

 

پینوشت: امسال جوجه­هایمان را آخر بهار می­شماریم، روزهای نبرد ما و زمان... 

اول و آخر نوشت: به تدبیرات شکر.

[.مریم.] لينک ثابت

----------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------

[ سه شنبه 7 خرداد1387]

[289.وقتی هستی]

  

"وقتی نيستی/بهانه می‌گيرد/دلم/تلخ می‌شود

چتر نداشتم/قطره قطره در خودم/می‌چکيدم

 

دست‌هام را صليب می‌‌کنم/

جلو ميزت/رو به زندگی/و هر چيز سخت

مصلوب ‌می‌شوم/با تاجی از گل

 

وقتی هستی

هيچ چيز کم نيست

خدا هم هست آن بيرون

جای پاش هم هست بر برف

چقدر رقصيده بود آن شب"

 

عباس معروفی

 

                                                                                                        

آهسته بگویمت، دیشب باکره­ای را دیدم، سجاده­نشین نگاه پدر روحانی، راهبه­ای که خدایش را گم کرده بود. برایش اشک ریختم، می دانی اشک چیست؟ بارانی که تو به من هدیه دادی و از آن روز اتاق تنهایی­ام، وسعت آسمان­ام شد. خدایم را قاب گرفته­ام، کنارهمان ابری که می­دانی. حالا طول و عرض اتاقم­ام را دیده ای، اما ارتفاع­ام را که از بر بودی، حیف، در بازی بالا و پایینی فراموش کردی. همان آسمانی که باران­اش تو بودی، رنگین­کمان اش من، حالا گوشه دنج پنهانی من است. لحظه­هایم بی­قرار می­گذرند تا تو بی­فکر، بی دل ، بی­نگاه بیایی و از هرآنچه دیروز در آسمان­مان نبود، نگویی. من بشوم کودک دل، تو قصه بگویی. تا صبح خدا را در آغوش بگیریم و به نداشته­هایش عشق بورزیم. آن­وقت تنهایی خدای بالای آسمان­مان هم بی­معنا می­شود. مدتهاست که به آرام­اش نرفتم، اما او خوب رسم شیدایی می­داند. نوایم کرده است. در شکل شکوه­هایم. در طوفان­ام و بهارم که بی­­شب باز می رویید. حالا من سجاده­نشین بهانه راهبه­ای شده­ام که می­داند، نمی­یابد و می­بارد. از این­جا­، کمی دورتر از تو، به یاد تو، در حوالی جنونِ تنهایی شب قدم می­زنم، شاید بیایی و دلتنگ کودکی­مان شوی....

[.مریم.] لينک ثابت

----------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------

[ شنبه 28 اردیبهشت1387]

[288.یک سکه ماه]

 

من ماندم و ارثیه مادربزرگم/ مادربزرگی که جهازش  /یک جفت کوه سنگلاخی /یک پارچه نیزارهای دور/یک دست /دشت بیکران بود/مهریه اش یک سکه ماه/چندین قواره آسمان بود/دور و برش/فرسنگ فرسنگ/اما برای او/حتی تمام این جهان، تنگ/بیزار از زندان خاک و /قفل این سنگ /یک عمر آن پیراهن خط خط/تنش بود/حتی شب جشن عروسی /منجوق خار و پولک تیغ /گل های روی دامنش بود /مادربزرگم /با آن لباس راه راه از دور /حتی خودش شکل قفس بود /اما چه با ناز /اما چه مغرور /زیرا عروس هیچکس بود

عرفان نظرآهاری

 

پینوشت 1 :

نگاه خسته ات را به من بسپار
که دلاویزترین ترانه های خویش را برای تو می خوانم
آن هنگام که زبری دستان همیشه تنهایت
التیامی برای اشک های همیشه خاموش من است

در کنار تو جان می گیرم
و فراموش می کنم غربتی را که از آن گریخته ام
و مأوا می گیرد سرگشتگی شب های من

برایم بخوان لالایی کودکی ام را که هیچ وقت نشنیده ام
و بگو از رنجی که کشیدی و من ندیدم
از بارانی که بارید و من خواب بودم
و از نگاهی که گریخت و من نچشیدم

در کنارم باش
مأمنی برای گریزم
و بهانه ای برای ماندم

که زیباترین بهار ، مهـــر توست ! مــــادر!

 

 

دوشنبه 26 تیر 1385

 

پینوشت 2: باید از سر نوشت ، تمام سکوت شب را.

پینوشت 3: باختم ، فریب زندگی را. زین پس نمی دانم معنای یکرنگی را ...

   پینوشت 4:---> تنها سکوت است که با حقیقت نسبتی دارد

[.مریم.] لينک ثابت

----------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------

[ یکشنبه 15 اردیبهشت1387]

[287.امشب ]

 

امشب
شعري نخواهم نوشت

بيست و سومين شمع را
براي تولدت روشن ميكنم
و پرهايم را طواف ميدهم
بر گرد آتشي كه تــــو در جانم روشن كرده يي

بيست و سه تكه خاكستر كوچك كافي است
تا پر سوخته حرمت پيدا كند.

جشن تولد توست
و من
بيست و سه بار به دنيا مي آيم و خاكستر مي شوم
تا راز حضور تو را بدانم.

ققنوسم من امشب!


شمس لنگرودي

                    
 

حالا نه دلهره جسارت به تو را دارم ، نه با حرم دستان سردم به جشن چشمان تو می آیم . می آیم و برای روز میلادت شمع های سالهای ساده دلدادگی ات را روشن می کنم . دیگر برای توجیه لحظه های جاری سکوت به صلیب مسیح پناه نمی برم * و آیه های رویش خویش را با هجای استعارات نامانوس بر سردر ترانه هایم نمی کوبم . حالا که آمده ای و رویاهایمان رنگ واقعیت گرفته است ، با تمام آنچه مهر می نامیم اش جام می نوشم و جاودانه نام ات را می خوانم . غزل چشمانت را خنک قمار روزهای گریز و بخشش خویش می کنم و برای لحظه های بارانی عبورت کفش های رهایی جفت می کنم . بی بی را به ضیافت آفتاب خانه ای می برم که همسایه اش دگر در لفظ سیب تنها نمی ماند و برای روشنی شب هایش برق چشمان تو را نمی خواهد . حالا آب و آینه بدرقه امروز تا فردای سفرمان می شود و رویش جرعه نگاهی برای سالهای زنده-گی مان بس خواهد بود . بردر دار قالی گل های سرخ می روید و خانه مان گلستان دستان مادر می شود . لبخند جان می گیرد ، تو آرام سعدی می خوانی و من دلتنگ می شوم . تو راز می گشایی و من آرام می شوم . تولد هر آن در نگاه مان شکل می گیرد و جشن در رقص چشمانت می بارد . .. 

                                                              --- محمد عزیزم تولدت مبارک ---

 

* یکشنبه کلیسا

-   ایستاده بودم ، ساکت ، با لبخندی به لب ...

[.مریم.] لينک ثابت

----------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------

 

.:.رَبَّنـَـا لـَا تـُــزِغ قُلوُبَنـَـا بَعــدَ إذهَــدَيتَنــَا.:.
من به مهمانی دنیا رفتم... ..من به دشت اندوه ، ...من به باغ عرفان، ...من به ایوان چراغانی دانش رفتم.....رفتم از پله مذهب بالا . ...تا ته کوچه شک،.. تا هوای خنک استغنا....تا سکوت خواهش ....تا صدای پر تنهایی.... - سهراب سپهری

 

منوی اصلی